opinion

ประนีประนอมกันได้ ก็ประนีประนอมกันเถอะนะครับ พี่น้อง

วันนี้มีเหตุรำคาญใจบางอย่างขณะเดินทางมาที่บริษัท

นั่นคือ คนไม่ยอมเดินชิดใน, คนสะพายเป้ขนาดใหญ่ยืนบนรถไฟฟ้าใต้ดินที่มีคนแน่นมาก, คนเดินช้าขวางหน้า, ... ฯลฯ

ชั่วขณะแรกที่ประสบเหตุการณ์รู้สึกว่าอยากจะมีเรื่องมาก ต่อยได้ต่อยเลยนะเนี่ย
แต่พอสติตามทันใจตัวเองที่แล่นไปล่วงหน้าแล้ว ก็คิดได้ว่า "ทำไปแล้วได้อะไร"
... นั่นสิ ทำอย่างนี้แล้วได้อะไร

> ได้สอนให้คนนั้นเค้ารู้จักมีมารยาทเหรอ อืม ก็โต ๆ แล้วสอนไปก็คงเท่านั้น
> ได้ความสะใจที่ได้ด่าคนเหรอ ก็ไม่น่านะ เผลอ ๆ จะมีเรื่องเจ็บกันทั้งคู่ซะมากกว่า
> ...

ลองพยายามนึกแล้วนึกอีกก็ไม่ได้เหตุผลที่เหมาะสมสักอย่าง ก็เลยเปลี่ยนความคิดตัวเองเป็น

อย่าให้การแซงคิวเป็นนิสัย (ลึก ๆ) กันเลยนะ

ตั้งแต่เริ่มรู้จักการเข้าคิว พบเจอมาการแซงคิวมาก็หลายครั้ง ต่างเวลา ต่างสถานที่ ต่างผู้คน
แต่ทำอย่างไร ก็ไม่ชิน และทำใจลำบากทุกที

"ไอ้การแซงคิวเนี่ย เลิกกันซักทีจะได้ไหม?"

เคยได้ยินว่าเป็นนิสัยของคนไทย ผมคิดว่าประเด็นนี้ไม่น่าเอามาเป็นเหตุผลได้
อย่างน้อยก็ผมคนหนึ่งหล่ะไม่ชอบแซงคิวใคร และในทางกลับกัน ผมก็ไม่ชอบให้ใครมาแซงคิวผมเช่นกัน

ที่เจอมาสด ๆ ร้อน ๆ วันนี้ก็ตอนขับรถจะลงทางด่วน จอดรอต่อคิวกันยาวเหยียด
พอแถวเริ่มขยับก็จะมีรถแทรกเข้ามาหน้าตาเฉย แค่ขยับรอบเดียว เข้ามากัน 4 - 5 คัน
ก่อนที่รถผมจะได้ขยับเสียอีก เฮ้อ! น่าเบื่อซะจริง

Syndicate content