semicolon.in.th Programming is real fun!

วันนี้มีเหตุรำคาญใจบางอย่างขณะเดินทางมาที่บริษัท

นั่นคือ คนไม่ยอมเดินชิดใน, คนสะพายเป้ขนาดใหญ่ยืนบนรถไฟฟ้าใต้ดินที่มีคนแน่นมาก, คนเดินช้าขวางหน้า, ... ฯลฯ

ชั่วขณะแรกที่ประสบเหตุการณ์รู้สึกว่าอยากจะมีเรื่องมาก ต่อยได้ต่อยเลยนะเนี่ย
แต่พอสติตามทันใจตัวเองที่แล่นไปล่วงหน้าแล้ว ก็คิดได้ว่า "ทำไปแล้วได้อะไร"
... นั่นสิ ทำอย่างนี้แล้วได้อะไร

> ได้สอนให้คนนั้นเค้ารู้จักมีมารยาทเหรอ อืม ก็โต ๆ แล้วสอนไปก็คงเท่านั้น
> ได้ความสะใจที่ได้ด่าคนเหรอ ก็ไม่น่านะ เผลอ ๆ จะมีเรื่องเจ็บกันทั้งคู่ซะมากกว่า
> ...

ลองพยายามนึกแล้วนึกอีกก็ไม่ได้เหตุผลที่เหมาะสมสักอย่าง ก็เลยเปลี่ยนความคิดตัวเองเป็น
"ช่างเถอะ เราก็พยายามทำให้ตัวเองไม่เดือดร้อนที่สุดก็แล้วกัน" ประมาณนี้
ก็รู้สึกได้ว่า เออ... นี่น่าจะเป็นทางที่ดีที่สุดของเรานะ
ลดฐิถิลงบ้าง ยอมกันนิด ยอมกันหน่อย

ประนีประนอมไว้นั่นแหล่ะ ดีที่สุดแล้วครับ
โลกร้อนจะแย่ ถ้าคนยิ่งร้อนเข้าไปอีก สงสัยไม่ต้องอยู่กันแล้วหล่ะ โลกนี้

สู้ ๆ ครับ เพื่อสู้โลกร้อน ;P